- , 2023 ESC Guidelines for the management of cardiomyopathies, European Heart Journal, 2023; 44(37): 3503-3626
- , Cardiomyopathy, AHA, Materiał edukacyjny dla pacjentów
To choroba samego mięśnia sercowego, w której jego budowa i praca są nieprawidłowe, przez co sercu trudniej skutecznie tłoczyć krew. Nie jest to to samo co choroba wieńcowa, choć też może prowadzić do niewydolności serca. Część kardiomiopatii ma podłoże genetyczne i występuje rodzinnie.
Najczęstsza jest postać rozstrzeniowa, w której serce się powiększa i słabiej kurczy. Kardiomiopatia przerostowa polega na nadmiernym pogrubieniu mięśnia, często uwarunkowanym genetycznie. Rzadsza postać restrykcyjna oznacza usztywnienie ścian i upośledzone napełnianie serca. Rodzaj choroby wpływa na objawy i leczenie.
Często pojawiają się duszność przy wysiłku, zmęczenie, obrzęki nóg, kołatanie serca i zaburzenia rytmu, czasem ból w klatce piersiowej oraz zawroty głowy lub omdlenia. Część osób długo nie ma objawów, a chorobę wykrywa się przypadkowo. Omdlenia i groźne arytmie wymagają pilnej oceny kardiologa.
Podstawą jest badanie, EKG i echokardiografia (USG serca), która ocenia budowę i kurczliwość. Pomocny bywa rezonans magnetyczny serca, a przy podejrzeniu podłoża dziedzicznego rozważa się badania genetyczne i diagnostykę u krewnych. W wybranych przypadkach wykonuje się biopsję mięśnia sercowego.
Leczenie zależy od typu i objawów. Stosuje się leki wspierające pracę serca i kontrolujące rytm oraz leczenie niewydolności serca, jeśli się rozwija. U osób z podwyższonym ryzykiem groźnych arytmii rozważa się wszczepialny kardiowerter-defibrylator (ICD), a w zaawansowanych przypadkach inne zabiegi lub przeszczep. Plan ustala kardiolog.
Część kardiomiopatii, zwłaszcza przerostowa, ma podłoże genetyczne i może występować u krewnych. Dlatego po rozpoznaniu u jednej osoby lekarz często zaleca badania kardiologiczne najbliższej rodziny, by wcześnie wykryć chorobę u kolejnych członków. Wczesne wykrycie pozwala lepiej chronić serce i ograniczyć ryzyko powikłań.




