kolano biegacza

Kolano biegacza

Bieganie – to ostatnio najbardziej popularna forma aerobowego wysiłku. Obserwujemy Warszawskie ulice i widzimy wielu miłośników biegania : kobiety i mężczyźni w różnym wieku i z różnym stopniem kondycji fizycznej. Biegają gdyż pragną dbać o zdrowie i kondycję, inni biegają by zgubić zbędne kilogramy, jeszcze  inni by uczestniczyć w licznych biegach ulicznych, pobijać swoje rekordy i zdobywać medale.

I rzeczywiście, ta z pozoru prosta w swej formie aktywność, przynosi wiele korzyści:

  • wzmacnia system krążenia i odpornościowy,
  • poprawia pojemność oddechową płuc,
  • poprawia ogólną wydolność organizmu,
  • przyspiesza metabolizm i pozwala zrzucić zbędne kilogramy oraz zredukować napięcia związane ze stresem.

 

Objawy kolana biegacza

Każdy, kto zamierza rozpocząć bieganie zaopatruje się w odpowiedni strój, wygodne buty i aplikację na telefon, pozwalającą mierzyć przebyty dystans, tempo itp. Każdy zazwyczaj też wie, że zaczynamy bieganie powoli, stopniowo zwiększając dystans, i tempo.  Wszystko przygotowane, jesteśmy gotowi. Idziemy pobiegać. Jest przyjemnie. W naszym mózgu wydzielają się endorfiny. Mimo zmęczenia czujemy się wspaniale. Aż do momentu, kiedy zaczynamy odczuwać ból na zewnętrznej części kolana. Jest tępy, nasila się wraz ze wzrostem natężenia treningu. Pojawia się zarówno podczas zginania jak i prostowania kolana oraz przy nacisku na to miejsce. Występuje też podczas wykonywania ruchów bocznych uda.

Wśród częstych objawów kolana biegacza możemy także wymienić:

  • ból kolana podczas biegania i innych aktywności,
  • ból kolana po wysiłku (w tym po bieganiu),
  • uczucie dyskomfortu w stawie kolanowym (przeskakiwanie, trzeszczenie),
  • ograniczenie ruchomości kolana, ból przy zginaniu,
  • ból uda po zewnętrznej stronie nogi.

Przyczyny bólu kolana

Przyczyną tych dolegliwości jest tzw. zespół pasma biodrowo-piszczelowego. Jest to struktura łącznotkankowa, biegnąca od pośladka i mięśnia napinacza powięzi szerokiej po zewnętrznej stronie uda i przyczepia się poniżej kolana do zewnętrznej części piszczeli. Bierze udział w prostowaniu kolana i odwiedzeniu uda.

W wyniku przeciążenia i wzmożonego jej napięcia dochodzi do tarcia o boczny nadkłykieć kości udowej. Największe przeciążenie powięzi daje się odczuć gdy mamy słabe mięśnie pośladków i ud, szpotawość kolan lub różnicę w długości kończyn ale także gdy biegamy po nierównym podłożu i podczas biegania w górę i w dół ( najczęściej podczas zbiegania z górki). Częste obciążanie stawu jest główną przyczyną kolana biegacza, ale temu schorzeniu sprzyjają także inne czynniki, takie jak przykurcze mięśniowe, czy zaburzenia produkcji mazi stawowej.

Odczuwasz ból kolana? – zdiagnozuj swój problem za pomocą przeprowadzenia USG kolana w Warszawie.

kolano-biegacza

Postępowanie z bólem kalana biegacza

Gdy zaobserwujemy u siebie opisane objawy nie zwlekajmy, reagujmy od razu. Im dłużej będziemy zwlekać z podjęciem terapii tym dłużej będzie trwał proces leczenia. Najlepiej jest zgłosić się do wykwalifikowanego fizjoterapeuty. Zabiegi terapii manualnej są leczeniem z wyboru . W połączeniu z ćwiczeniami rozciągającymi  i ćwiczeniami wzmacniającymi mięśnia  przynoszą najlepsze efekty w leczeniu kolana biegacza.

Jak leczyć ból kolan po bieganiu?

W pierwszej kolejności skupimy się na rozluźnieniu nadmiernie napiętych tkanek i przywróceniu  im elastyczności. Następnie podejmiemy próbę naprawy zaburzonej biomechaniki ruchu i błędy techniczne powtarzane podczas biegu – wyregulujemy długość kroków, skorygujemy ustawienie stóp i kolan podczas biegu oraz ustawienie tułowia względem reszty ciała.

Wyeliminujemy niekorzystne nawyki ruchowe. W niektórych przypadkach pomocne może być też zastosowanie odpowiednich wkładek do butów. Niekiedy, przy bardzo dużym przeciążeniu, występuje miejscowy stan zapalny na dalszym przyczepie powięzi. 

Wówczas zalecane są także zabiegi fizykoterapeutyczne jak:

Zespół pasma biodrowo-piszczelowego to bardzo częsta przypadłość wśród biegaczy. Pojawiających się pierwszych objawów absolutnie nie należy lekceważyć. W ramach profilaktyki zalecamy wykonywanie solidnej rozgrzewki przed bieganiem oraz kończenie treningu biegowego ćwiczeniami rozciągającymi, które mają za zadanie przywracanie elastyczności tkankom po wykonanym wysiłku.

Osoby biegające bardziej wyczynowo, w momencie pojawienia się dolegliwości, będą niestety zmuszone przerwać aktywność na jakiś czas. Ile przerwy należy zrobić w przypadku kolana biegacza? Zwykle jest to kilka tygodni, choć jest to zawsze sprawa indywidualna.

Przystępując więc do treningów biegowych, warto zadbać o wcześniejsze ogólnorozwojowe przygotowanie, które pomoże uniknąć groźnych i bolesnych kontuzji. Sprawi, że bieganie będzie naprawdę przyjemne i efektywne.

kolano-biegacza-2

Fitmedica – Specjalistyczne Centrum Zdrowia w Falenicy zaprasza na Trening Ogólnokondycyjny – ,,Biegaj zdrowo” przygotowujący do biegania  oraz na konsultację z fizjoterapeutą w razie wystąpienia wszelkich  dolegliwości bólowych.

Jakie ćwiczenia stosować na kolano biegacza?

Przede wszystkim należy pamiętać o dobrym zaplanowaniu aktywności biegowych. Biegacze nie powinni przeciążać stawu, pamiętać o przeplataniu biegu z marszem oraz zmniejszaniu intensywności, gdy pojawia się dyskomfort. 

Bardzo istotna jest wspomniana wcześniej profilaktyka: rozgrzewka przed rozpoczęciem treningu biegowego i rozciąganie po skończonej aktywności.

Ćwiczenia, które mogą pomóc na kolano biegacza, to na przykład:

  • prostowanie kolana na siedząco,
  • przysiady (przy zachowaniu prostego kręgosłupa),
  • wykroki z pozycji stojącej.

Odpowiednio dobrane ćwiczenia pozwalają wzmocnić mięśnie i pasmo biodrowopiszczelowe. Leczenie i rehabilitację kolana biegacza najlepiej zacząć od konsultacji ze specjalistą, który zdiagnozuje problem i pomoże wybrać najlepsze metody terapii i odpowiednie ćwiczenia. Nie ignoruj objawów takich jak ból kolana po wysiłku – pomocna może być konsultacja ortopedyczna w Warszawie.

Źródła4 pozycje
  1. Strauss E.J., Kim S., Calcei J.G., Park D., Iliotibial Band Syndrome: Evaluation and Management, Journal of the American Academy of Orthopaedic Surgeons, 2011; 19(12): 728-736
  2. Fairclough J., Hayashi K., Toumi H. i wsp., The functional anatomy of the iliotibial band during flexion and extension of the knee: implications for understanding iliotibial band syndrome, Journal of Anatomy, 2006; 208(3): 309-316
  3. Aderem J., Louw Q.A., Biomechanical risk factors associated with iliotibial band syndrome in runners: a systematic review, BMC Musculoskeletal Disorders, 2015; 16: 356
  4. American Academy of Orthopaedic Surgeons, Iliotibial Band (IT Band) Syndrome, OrthoInfo (AAOS), Materiał edukacyjny dla pacjentów

To zespół pasma biodrowo-piszczelowego, czyli przeciążeniowy ból po zewnętrznej stronie kolana. Powstaje, gdy pasmo biegnące wzdłuż uda drażni tkanki w okolicy bocznego kłykcia kości udowej przy powtarzalnym zginaniu i prostowaniu kolana. Najczęściej dotyka biegaczy i kolarzy, ale pojawia się u każdego, kto zbyt szybko zwiększa obciążenia treningowe.

Charakterystyczny jest ostry lub piekący ból po zewnętrznej stronie kolana, który narasta w trakcie biegu i często zmusza do przerwania treningu. Dolegliwości nasilają się zwłaszcza przy zbieganiu z górki i schodzeniu po schodach. Ból zwykle ustępuje w spoczynku, by wrócić przy kolejnej aktywności. To odróżnia go od bólu z przodu kolana, który daje inny wzorzec.

Zwykle trzeba czasowo zmniejszyć obciążenie, a nie kategorycznie odstawić ruch. W ostrej fazie ogranicza się bieganie i zbieganie z górki, bo to najmocniej drażni pasmo. Kondycję można utrzymać formami mniej obciążającymi bok kolana, na przykład pływaniem. Powrót do biegania wprowadza się stopniowo, gdy ból ustępuje, najlepiej z korektą techniki i objętości treningu.

Najczęściej od kilku tygodni do kilku miesięcy, zależnie od czasu trwania objawów i konsekwencji w rehabilitacji. Krótko trwające dolegliwości zwykle ustępują szybciej, a przewlekłe wymagają cierpliwości. Kluczowe jest nie tylko wyciszenie bólu, ale wzmocnienie mięśni biodra i pośladka oraz poprawa techniki, bo to zmniejsza ryzyko nawrotu.

Podstawą jest leczenie zachowawcze: czasowe odciążenie, fizjoterapia (terapia manualna, zabiegi fizykalne) oraz ćwiczenia wzmacniające mięśnie pośladków i stabilizujące biodro. Pomocne bywają korekta techniki biegu oraz dobór obuwia lub wkładek. Operację rozważa się rzadko, dopiero gdy długie i konsekwentne leczenie zachowawcze nie przynosi poprawy.

Najwięcej daje stopniowe zwiększanie kilometrażu i intensywności, bez gwałtownych skoków objętości. Warto wzmacniać mięśnie pośladków i biodra, dbać o rozgrzewkę oraz technikę biegu, a także unikać długiego biegania po pochyłym, jednostronnym podłożu. Utrzymanie ćwiczeń wzmacniających po ustąpieniu bólu to najlepsza profilaktyka.